á
â
ă
ä
ç
č
ď
đ
é
ë
ě
í
î
ľ
ĺ
ň
ô
ő
ö
ŕ
ř
ş
š
ţ
ť
ů
ú
ű
ü
ý
ž
®
€
ß
Á
Â
Ă
Ä
Ç
Č
Ď
Đ
É
Ë
Ě
Í
Î
Ľ
Ĺ
Ň
Ô
Ő
Ö
Ŕ
Ř
Ş
Š
Ţ
Ť
Ů
Ú
Ű
Ü
Ý
Ž
©
§
µ
Książka potrafi utrzymać napięcie, mimo że jej konstrukcja nie jest typowo sensacyjna. Dużą rolę odgrywają tu bohaterowie — barwni, wyraziści, często wręcz przerysowani, ale dzięki temu bardzo zapadający w pamięć. Każda napotkana postać wnosi coś nowego i jednocześnie buduje szerszy obraz społeczeństwa, które Gogol poddaje subtelnej, lecz konsekwentnej krytyce.
Na szczególną uwagę zasługuje główny bohater — postać jednocześnie inspirująca i niepokojąca. Jest sprytny, cwany, elastyczny w działaniu, a przy tym na tyle niejednoznaczny, że trudno go jednoznacznie ocenić. Przez znaczną część książki zastanawiałem się, jaki właściwie jest sens jego przedsięwzięcia i co nim naprawdę kieruje. Ta nieoczywistość działa na korzyść powieści i utrzymuje zainteresowanie.
Całość tworzy specyficzny obraz rzeczywistości — swoiste pomieszanie lenistwa, biurokracji, pijaństwa oraz ogromnych, przytłaczających przestrzeni, w których człowiek stopniowo traci swoją wyrazistość, a momentami wręcz „dziczeje”. Ten klimat jest jednym z największych atutów książki — niepokojący, ale jednocześnie bardzo sugestywny.
To powieść, która pod pozorem dość osobliwej fabuły kryje w sobie trafną i wciąż aktualną obserwację społeczną. Zdecydowanie warto się z nią zmierzyć.
📖 21:08 · 11.04.2026 · 36/2026 · (A)